prof. dr hab. Krzysztof Zieniewicz

prof. dr hab. Krzysztof Zieniewicz

Absolwent Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, specjalista chirurgii ogólnej, onkologicznej i transplantologii klinicznej. Od wielu lat pracuje w Klinice Chirurgii Ogólnej Transplantacyjnej i Wątroby WUM. Zajmuje się chirurgią wątroby i dróg żółciowych oraz transplantacją wątroby. Odbywał staże w renomowanych uniwersyteckich ośrodkach w Europie i Stanach Zjednoczonych, m.in. w Paryżu (Hopital Paul Brousse i Beaujon), Strasbourgu (Hopital Civil i Hopital Hautepierre), Rennes, Bordeaux, Monaco, a także USA (University of California Los Angeles), Japonii (University of Kyoto). Był członkiem zespołu, który w 1994 roku wykonał pierwsze w Polsce udane przeszczepienie wątroby u żyjącego po dziś dzień biorcy dorosłego. Jest członkiem Towarzystwa Chirurgów Polskich, Polskiego Towarzystwa Transplantacyjnego, European Society for Organ Transplantation, International Liver Transplantation Society, American Society of Transplant Surgeons, Compagnons Hepato-Biliaires i wielu innych. Zainteresowania naukowe to wielodyscyplinarne leczenie chorych z pierwotnym rakiem wątrobowo-komórkowym, przerzutami nowotworowymi do wątroby, transplantacja wątroby oraz problemy chirurgicznego leczenia chorób dróg żółciowych, w tym nowotworów i kalectwa dróg żółciowych.

Obrazowanie urazów czaszkowo-mózgowych – obecne poglądy

Urazy czaszkowo-mózgowe są najczęstszą przyczyną zgonów w populacji poniżej 45 roku życia. Wczesne wykrycie zmian pourazowych i właściwa ich interpretacja są kluczowe dla wyboru sposobu postępowania leczniczego i tym samym zmniejszenia śmiertelności. Etiologia tych urazów jest różna w zależności od wieku pacjentów; dzieci nierzadko są ofiarami upadków lub molestowania, u młodych osób najczęstszą przyczyną są wypadki komunikacyjne i urazy sportowe, u osób starszych dominują upadki. Urazy czaszkowo-mózgowe są szeroką, niejednorodną grupą zmian wewnątrzczaszkowych obejmującą zmiany ostre powstające w momencie działania siły zewnętrznej jak i zmiany wtórne do których zalicza się między innymi obrzęk mózgu i wgłobienia. W trakcie wykładu omówiono przede wszystkim zmiany pierwotne. Właściwy dobór metody obrazowania odgrywa istotną rolę w procesie rozpoznawczym i leczniczym. Tomografia komputerowa (KT) bez podania środka cieniującego jest obecnie “złotym standardem” obrazowania w stanach ostrych, gdyż pozwala natychmiast uwidocznić wynaczynioną krew. W prezentacji omówiono specyfikę krwawień nad/podtwardówkowych, pourazowego krwawienia podpajęczynówkowego, stłuczenia mózgu, krwiaków śródmózgowych. Podano również wzorcowe protokoły wykonywanych badań KT. Konwencjonalne sekwencje stosowane w badaniach rezonansu magnetycznego (MR) są mniej czułe w porównaniu z KT w wykrywaniu krwawień nadostrych. Mimo to sekwencja FLAIR umożliwia wykrycie nawet niewielkich ilości wynaczynionej krwi już w godzinę po przebytym urazie. Szeroko omówiono problemy diagnostyczne u chorych z urazem aksonalnym – ograniczenia tomografii komputerowej oraz znaczenie sekwencji dyfuzyjnej i zależnej od podatności magnetycznej (SWI) w obrazowaniu metodą MR. W ostatniej części wykładu przedstawiono współczesne poglądy na temat zastosowania metod obrazowych w rokowaniu i przewidywaniu odległych skutków przebytych urazów czaszkowo-mózgowych.

Diagnostyka zakrzepicy żył i zatok mózgowia

ZAKRZEPICA ŻYLNA MÓZGOWIA

Szerokie spektrum czynników etiologicznych, złożone przyczyny

Niecharakterystyczne objawy kliniczne

Często niejednoznaczne zmiany w obrazie radiologicznym we wczesnym okresie

Etiologia

odwodnienie, choroby infekcyjne (zatok, uszu, zapalenie opon), koagulopatie, ciąża, połóg

Objawy kliniczne

bóle głowy, nudności/wymioty, obrzęk tarcz nn.wzrokowych

objawy neurologiczne,utraty przytomności, śpiączka

Diagnostyka obrazowa :

1.Tomografia komputerowa

  • badanie dwufazowe
  • wenografia

2. Rezonans magnetyczny  (SE, FSE  T1 (ew.+C), T2, Flair,  T2* GRE, DWI , MRS, wenografia 2D TOF)

3. DSA

4. Metody radioizotopowe

dr n. med. Agnieszka Warczyńska

Akademia Medyczna w Warszawie I Wydział Lekarski 1981-88
II st. specjalizacji z Radiodignostyki 1996
Stopień dr n. med. – 2002

Praca:
Zakład radiologii Lek. CSK WAM i WIM 1992-2010
AVI, LuxMed Diagnostyka od 2006
Instytut Reumatologii od 2010
WIML od 2010

Główne zainteresowania zawodowe związane z rezonansem magnetycznym, przede wszystkim neuroradiologia, ortopedia, okulistyka, reumatologia.

dr n. med. Maciej Michalak

dr n. med. Maciej Michalak

Ukończył Wydział Lekarski Akademii Medycznej w Lublinie w roku 1996. W latach 1997-2006 zatrudniony w Zakładzie Radiologii Radomskiego Szpitala Specjalistycznego prowadzonym przez Pana dr Wiesława Matuszewskiego. W roku 2004 uzyskał stopień doktora nauk medycznych. Praca doktorska pt „Analiza wyników spiralnej tomografii komputerowej w ocenie przedoperacyjnej i pooperacyjnej wątroby żywych dawców spokrewnionych” powstała w II Zakładzie Radiologii Klinicznej SP CSK w Warszawie pod kierunkiem Pana prof. dr hab. n. med. Ryszarda Pacho. W roku 2005 uzyskał II stopień specjalizacji z radiologii i diagnostyki obrazowej . Od 2007 prowadzi Zakład Radiologii w SPZOZ MSW z Warmińsko-Mazurskim Centrum Onkologii w Olsztynie. Adiunkt Katedry Radiologii Wydziału Medycznego Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego.