Kardiomiopatie w badaniu MR serca

Nieinwazyjna metoda wizualizacji serca oparta na zjawisku rezonansu magnetycznego jest od kilkunastu lat coraz powszechniej stosowana na świecie w diagnostyce klinicznej. W ciągu ostatnich kilku lat w Polsce rezonans magnetyczny, głównie dzięki zastosowaniu szybkich sekwencji gradientowych oraz możliwości bramkowania EKG w czasie akwizycji obrazu – stał się obok badań naczyniowych, echokardiografii, tomografii komputerowej oraz scyntygrafii cenną metodą w diagnostyce chorób serca.

W badaniu kardio MR oceniamy zarówno zmiany morfologiczne mięśnia sercowego, jak i jego parametry czynnościowe. Obrazowanie MR cechuje naturalny kontrast pomiędzy jamami serca wypełnionymi krwią a strukturami je otaczającymi.
Zaletami badania są: brak narażenia pacjenta na promieniowanie jonizujące, duże pole obrazowania, wysoka rozdzielczość kontrastowa i swoistość tkankowa, brak użycia jodowych środków kontrastowych.

Metoda jest bezpieczna dla chorego i nie powoduje żadnych objawów ubocznych.
Ograniczeniami badania są: przeciwwskazania do badania MR, wysoki koszt i długi czas trwania badania, mała dostępność, niektóre postacie zaburzeń rytmu serca oraz brak współpracy ze strony pacjenta.

Jednym ze wskazań do badania kardio MR są KARDIOMIOPATIE.
Stanowią one grupę chorób, których dominującą cechą jest bezpośrednie zajęcie mięśnia sercowego. Nie są one następstwem: chorób osierdzia, nadciśnienia tętniczego, wad wrodzonych czy zastawkowych serca. Rozpoznanie kardiomiopatii wymaga wykluczenia wszystkich czynników etiologicznych prowadzących do uszkodzenia mięśnia sercowego.

Do niedawna rozpoznawanie Kardiomiopatii opierało się na wynikach badań: RTG KLP, EKG i Echokardiografii. Dokładność diagnostyczna echokardiografii jest ograniczona m. in. przez dostępność tzw. okna akustycznego, brak możliwości uzyskiwania dowolnych przekrojów jam serca oraz znaczną zależność od doświadczenia osoby badającej.

W badaniu Kardio MR uzyskujemy precyzyjną ocenę morfologiczną miokardium oraz ocenę funkcji skurczowej lewej i prawej komory. Badanie możemy wykonać w przekrojach standardowych oraz dodatkowo w dowolnie wybranej płaszczyźnie. Stosując sekwencje z saturacją tłuszczu, możemy określić obszary przebudowy tłuszczowej miokardium. Stosując sekwencję opóźnionego zakontrastowania w badaniu po dożylnym podaniu paramagnetycznego środka kontrastowego (DE lub LE), możemy wykazać obecność struktur włóknistych.

Z tych powodów badanie Kardio MR powinno stać się podstawowym w diagnostyce chorób mięśnia sercowego – KARDIOMIOPATII.